Dr inż. Tomasz Tronina

Tomasz Tronina

Dr inż. Tomasz Tronina jest absolwentem Biotechnologii na Wydziale Nauk o Żywności Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. W 2007 roku obronił pracę dyplomową „Izolowanie i biotransformacje składników wychmielin”. W latach 2007-2011 w ramach studiów doktoranckich kontynuował badania dotyczące bioaktywnych związków chmielu. W 2012 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską pt. „Mikrobiologiczne transformacje związków biologicznie czynnych, pochodzących z chmielu oraz ich pochodnych” uzyskując tytuł doktora nauk biologicznych w zakresie biotechnologii. W latach 2013-2015 odbył podoktorskie staże zagraniczne w Centrum Algatech Czeskiej Akademii Nauk oraz na Uniwersytecie Waszyngtońskim w St. Louis, gdzie zajmował się izolowaniem nowych barwinków z sinic oraz badaniami struktury kompleksów enzymów katalizujących końcowe reakcje szlaku biosyntezy chlorofilu u cyjanobakterii, z wykorzystaniem sieciowania chemicznego i wysokorozdzielczej spektrometrii mass. Obecnie zatrudniony jest na stanowisku adiunkta w Katedrze Chemii Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Dr inż. T. Tronina jest współautorem 15 publikacji naukowych, 49 komunikatów i wystąpień naukowych, 27 patentów oraz 9 zgłoszeń patentowych, dotyczących nowych metod otrzymywania związków biologicznie aktywnych, w tym na drodze biotransformacji. Tematyka badań dr inż. T. Troniny związana jest z poszukiwaniem związków pochodzenia naturalnego oraz ich pochodnych otrzymanych na drodze biotransformacji oraz syntezy chemicznej i fotochemicznej, skutecznych w prewencji i terapii chorób cywilizacyjnych. Aspektem tych badań jest próba określenia wpływu struktury na aktywność (SAR), oraz biodostępność, co ma fundamentalne znaczenie w zastosowaniu nowych biologicznie aktywnych związków jako potencjalnych leków, komponentów kosmetyków i suplementów diety.

Tematyka wykładu

Aktywność biologiczna prenylowanych flawonoidów występujących w chmielu (Humulus Lupulus L.) oraz ich pochodnych otrzymanych na drodze biotransformacji oraz syntezy chemicznej

Chmiel zwyczajny (Humulus lupulus L.) od wieków stosowano jako podstawowy składnik w procesie warzenia piwa. Zawarte w szyszkach chmielowych kwasy gorzkie, nie tylko znacząco wydłużały okres przydatności do spożycia, ale również nadawały charakterystycznej goryczki oraz aromatu złotemu trunkowi. Szyszki wykorzystywano również w tradycyjnej medycynie ludowej, przypisując im działanie uspokajające, moczopędne, bakteriostatyczne i estrogenne. Za pożądane właściwości lecznicze chmielu, odpowiedzialne są prenylowane flawonoidy chmielowe. Związki te wraz z kwasami gorzkimi biosyntezowane są przez gruczoły lupulinowe obecne w szyszkach. Głównym prenylowanym flawonoidem chmielu jest ksantohumol. Badania prowadzone na przestrzeni ostatnich dwóch dekad dowiodły, iż związek ten wykazuje aktywność przeciwutleniającą, przeciwzapalną, przeciwbakteryjną, przeciwgrzybiczna, przeciwwirusowa oraz silne działanie przeciwnowotworowe o szerokim spektrum, hamując rozwój komórek rakowych we wszystkich fazach nowotworzenia. Oprócz ksantohumolu, w chmielu obecne są również inne aktywne flawonoidy w tym: izoksantohumol i 8-prenylonaringenina – jak dotąd najsilniejszy wyizolowany fitoestrogen.

Biorąc pod uwagę pożądane właściwości biologiczne prenylowanych flawonoidów pochodzących z chmielu, związki te, mogą w przyszłości, okazać się pomocne w walce z chorobami cywilizacyjnymi. Szerokie spektrum aktywności wspomnianych związków sprawia, że są one bardzo dobrym materiałem wyjściowym do otrzymywania biologicznie aktywnych pochodnych, gdyż modyfikacje ich struktury mogą przyczynić się do podwyższenia ich potencjału terapeutycznego.

Do otrzymywania odpowiednich pochodnych, coraz częściej stosuje się procesy biotechnologiczne w tym biotransformacje i biokatalizę, które to charakteryzują się wysoką chemo- regio- i enencjoselektywnością, i w porównaniu do klasycznych metod syntezy chemicznej, są przyjazne środowisku. Procesy te związane są z biokonwersją związku chemicznego w pożądany produkt z wykorzystaniem żywych organizmów (bakterii, drożdży, grzybów strzępkowych, roślin i zwierząt), kultur tkankowych lub wyizolowanych enzymów niezbędnych do katalizowania odpowiednich reakcji.